Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Tijd voor een nieuwe blog.

 Ik merk dat chronisch tijdgebrek, de onderwerp, het idee erachter, de naam etc, niet meer past bij wie ik ben. Ik wil een blog waar ik gewoon over alles kan praten wat ik wil en alles wat bij mij al mijn identiteiten past. Mijn blog gaat verder op https://slaapkameractivist.blogspot.com/

Covid burn out

Mental health is een van de dingen waar ik initieel meer moeite mee heb om over te praten. Er zijn verschillende factoren die meespelen in waarom, en ik kan niet oneerlijk zijn en zeggen dat geinternaliseerde validisme daar niet mee speel. Ik vind het super stoer en goed wanneer andere mensen er over praten, 100% fan van die openheid, maar wanneer ik het doe ben ik bang voor de effecten. Voor het niet sterk gevonden worden.  Angst voor kwetsbaar zijn. Bang dat mensen het gebruiken om mij niet serieus te nemen. Dat ze gaan zeggen dat ik daardoor niet weet waar ik over praat met dingen omdat ik issues heb. Of dat ze mijn lichamelijke klachten gaan devaluen zoals doktors ook doen. En ik ben bang dat wanneer ik er over praat het dingen echter maak, en ik het niet meer wegstop. Dus benoem ik dingen soms wel maar ik ga zelden er dieper op in. Ja ik heb bpd, ocd, ptss, paniekstoornis etc maar over dingen praat ik verder niet echt. Maar wie help ik er mee? Help ik mijzelf ermee? Anderen? I...

Ik moet thuis blijven maar ik moet ook naar de dokter

Ik woon in een omgeving waar weinig mensen zich aan de bestaande maatregelen houden, al begrijp ik dat dat zo’n beetje overal telt op dit punt. Eén keer per week ga ik naar buiten voor mijn gezondheid, omdat ik dat moet doen voor mijn lichaam. Ik ga naar een park en onderweg moet ik moeite doen om niet te gillen tegen de mensen die niet even de afstand kunnen houden omdat ze ergens snel langs willen. Gelukkig was daar het ov dat mij enigszins het gevoel gaf dat er meer rekening gehouden wordt met de richtlijnen. Want ondanks dat het advies is dat je als risicogroepen zelf maar moet kijken naar de risico’s die je loopt, of je binnen moet blijven en ondanks dat we consequent praktisch opgesloten worden, valt contact met mensen en naar buiten gaan gewoon niet altijd te vermijden. We hebben namelijk zorg nodig, thuiszorg maar ook gewoon zorg van artsen op locatie. Zorg mijden kan voor gezonde mensen al gevaarlijk zijn en voor mensen met beperkingen al helemaal. We hebben die hulp nodig....

Stigma

Stigma Voor dit stuk heb ik veel terug moeten grijpen naar nieuws in de media. Media gebruikt veel problematisch taalgebruik rondom dik zijn en het probleemoplossend narrative die ik later zal bespreken. Media erkent niet hoe zij bijdragen aan dietculture en dit zal pijnlijk zijn voor sommige mensen. Geldt dit voor jou? Klik dan niet op de links. “Waarom doen we een lockdown, hoe intelligent ook, wanneer deze ziekte enkel ouderen en obese mensen treft?” zegt een tweet van een man waarmee ik mutuals deel. Daar gaan we weer hoor. Ik kijk naar mijn lichaam dat voor zoveel mensen zo afschuwelijk is dat het dood mag. Ik heb rollen en rol door het leven. Is dat echt genoeg mij zo te haten? Als een chronisch zieke gehandicapt persoon in de risicogroep zijn de afgelopen maanden erg stressvol geweest. Het ontbreekt mij aan de nodige zorg en ik heb nieuwe routines moeten aannemen om alles zo veilig mogelijk te maken. Ik kan social media niet op zonder ergens wel te lezen over hoe mensen het ok v...

Ik heb PHTS (Syndroom van Cowden)

Iemand vertelde mij ooit dat mijn voorhoofd zo raar groot was. Ze gaf aan dat de hoek waarin ik mijn foto’s nam niet goed werkte omdat mijn voorhoofd dan zo intens in beeld was. Ik denk dat ze dacht dat ze mij daarmee hielp. Maar ik ben het niet vergeten. Ipv helpen duurde het heel lang voor ik selfies online durfde te zetten waarop je mijn hele voorhoofd zag. En ik moet eerlijk bekennen dat ik meestal nog bewust niet mijn hele voorhoofd laat zien. Ik weet niet waarom dat nou één van de vele opmerkingen over mijn lichaam was dat ik niet kan vergeten. Vertel mij dat ik dik ben en ik zal mijn ogen rollen en zeggen dat ik het weet. Maar focus meer op details zoals mijn voorhoofd of hoe mensen mij vroeger pesten om mijn lippen omdat ik een volle onderlip heb, en ik ga dat internaliseren.  Dat voorhoofd echter? En trouwens ook die dikke buik? Ze hebben een genetische reden. Ik heb Syndroom van Cowden ook wel bekend als PTEN hamartoom tumorsyndroom. Het is super zeldzaam al is er het ver...

Gebruik mij niet als wapenstok

Toen tijdens hemelvaart alle stranden vol zaten, moest ik het snappen want het was warm. Toen de versoepelingen werden aangekondigd voor iedereen behalve kwetsbare groepen moest ik het snappen want iedereen had al zoveel opgegeven.  Toen de parken vol stroomden was het ja maar mensen willen ook wat, ze hebben al zo weinig.  Toen er gepraat werd of niet gezonde mensen wel of geen bed mochten op de IC’s moest ik het snappen want eugenetisch praten over mensen met een beperking is public discourse.  Toen er foto's werden gedeeld van mensen die zich niet aan de regels hielden, waren er artikelen over hoe dat nazi praktijken zijn de manier waarop we op elkaar en de regelgevingen reageerde en werd er gezegd dat mensen ook gewoon door moesten met het normale leven. Wanneer ik de gevaren aangaf voor mijzelf moest ik mijn mond houden. De kwetsbare groepen waren maar dor hout? Waar doen we dit voor? Ik moest vooral stil zijn, er niet toe doen.  Nu er protesten zijn tegen racis...

Covid 19 validisme heeft diepe wortelen

De maatschappij is niet opeens validistisch, covid19 heeft geïnstitutionaliseerde validisme alleen maar blootgelegd en daar maar moet over gesproken worden.  Het is op dit moment vaker dan normaal niet veilig om te bestaan in een gehandicapt lichaam, offline en ook online, en ook mensen die zich niet in de wereld van disability activism bevinden beginnen het op te merken. Er wordt te krachtig en te machtig gepraat over wat mensen nu echt vinden over ons bestaan en onze lichamen, en deze mensen leren kennen wat hun vrienden al heel lang over ons denken. Dor hout en plaag van de economie. We moeten vooral dood. Het roept een gevoel op die neerkomt op dit: Hoe gaan we als maatschappij herstellen van al die negativiteit? Het is goed dat mensen zien hoe er over gehandicapten gedacht wordt, maar voor ons als gehandicapten is dit echter helemaal geen nieuw fenomeen. Als je als iemand met een beperking het belang van plastic rietjes durft aan te kaarten hoor je eigenlijk ook veelv...

De FOMO van isolatie

Isolatie Sinds de Covid19 enkele weken geleden ook Nederland raakte, ziet iedereens leven er anders uit. Ook de mijne. Niet omdat ik in isolatie zit. Een geisoleerd leven is niet nieuws voor mij. Ik heb chronische aandoeningen en ben gehandicapt. Veel van wat jullie doormaken is voor mij vrij normaal. Het is echter toch enigszins anders voor mij omdat jullie nu ook in isolatie zitten. En er is iets wat mij opvalt.  De moet in moeten 7 dagen per week wordt ik nu ‘s ochtends gewekt door een hamer hier, elektrische zaag daar, niet te vergeten de houtversnipperaar een paar straten over. Ik geloof dat de buren aan 1 kant het balkon aan het verbouwen is. Ik open met mijn nog vermoeide hoofd mijn social media en ook daar is het luid. De broden vliegen mij om de oren (yummie), iedereen is online aan het trainen, en alle boodschappen gaat gepaard met de boodschap ik/jij moet. Ik moet een boek schrijven! Een nieuwe vaardigheid leren! Schilderen! En koken! En afvallen! ...

Ik leef nog steeds

Ik weet dat het inmiddels al weer even geleden is dat ik heb geblogd, meer dan 4 maanden zelf. Om eerlijk te zijn gaat zitten achter een laptop om te typen niet echt goed. Niet alleen omdat zitten niet altijd perse goed gaat. Maar zodra ik omhoog zit lijkt mijn brein naar mijn tenen te zakken. Dat deel lijkt soms in denkkracht afgenomen te zijn en dat valt mij erg zwaar. Maar waar ik snel opmerk dat mijn brein lijkt te krimpen, lijk ik ook te beseffen dat dit een gevoelig punt voor mij is en dat ik er snel meer achter zoek dan het is. Het is gewoon vermoeidheid. En wanneer ik minder moe ben werkt mijn brei wel weer meer. De laatste tijd lijk ik langzaam echter weer wat meer te kunnen. Dus ben ik een bookstagram begonnen (@chronically_bookish) om mijzelf mee te vermaken en kleine schrijfprompts te combineren met mijn liefde voor boeken en mijn plezier in foto's maken. Ik post op dit moment maar 1 keer per dag. Ik besteed wel wat meer en meer tijd aan mijn foto´s en ideeën. Ook z...

Nee dokter, het gaat niet om het ziek zijn maar om het beter worden

Ik weet nog steeds niet wat ik moet denken over mijn enigszins frustrerende bezoek bij de dokter blijf ik met het knagende gevoel zitten dat dokters niet weten wat ze aan moeten met patienten die chronisch ziek zijn en al helemaal niet patienten die ook nog eens de "mentale labels" hebben. Hoe balanceer je je menselijke reactie van 'die mensen moet je vooral zoveel mogelijk niet serieus nemen' en de dokters reactie van 'maar het kan wel eens wat zijn.' Meestal balanceert zich dat toch helaas naar niets of het minimale doen. Het is Solk. Je gewicht. Je weet niet hoe je met ziek zijn moet omgaan. Je ben dit onbekende ziek omdat je dat bekende ziek ben. Het is stress! Of nee zelfs angst! Het is het weer! Het.zit.tussen.je.oren.  Het is een hele kakofonie van dingen die je hoort en geen enkele bied een oplossing voor je problemen. Want dokters vergeten iets bij ons wat ze niet vergeten bij de mensen die bij hen komen zonder labels (of misschien is het anders bij o...

Inspiratie porno

Mag ik 1 ding vragen? Kan het klaar zijn met de inspiratie porno?  Kan het klaar zijn met die onrealistische beelden over handicaps? Kan dat? Ah toe? Inspiratie porno is het inspiratie noemen of verwachten van inspirerend gedrag van mensen met een handicap of chronische aandoening puur enkel omdat ze chronisch ziek zijn of een handicap hebben. Het is een onrealistische manier om te kijken naar het hebben van een handicap.  Dit heeft een groot probleem en dat probleem is dat het een vaak onrealistische kijk betreft op wat het is om chronisch ziek te zijn en hoe het is om gehandicapt te zijn en de problemen die erbij komen door te zien als anders dan ze zijn omdat je als buitenstaander kijkt naar wat er plaats vind.  We denken vaak dat iets onmenselijk moeilijk is en denken vaak dat mensen veel meer moeten kunnen dan ze doen en het is het ene of het andere. Geen middelweg te vinden in de wereld van inspiratieporno.  "Niet bij de pakken neerzetten." "Inspiratie v...

The Fraud Police

Uit het boek van Amanda Palmer, The art of asking, haal ik deze quote die gaat uitleggen waarom ik deze blog ga schrijven: “The Fraud Police are the imaginary, terrifying force of 'real' grown-ups who you believe - at some subconscious level - are going to come knocking on your door in the middle of the night, saying: We've been watching you, and we have evidence that you have NO IDEA WHAT YOU'RE DOING. You stand accused of the crime of completely winging it, you are guilty of making shit up as you go along, you do not actually deserve your job, we are taking everything away and we are TELLING EVERYBODY.” Vervang alle benodigde woorden over werken en dergelijke en vervang ze door ziek zijn. Begint er al een bekend gevoel te knagen voor jou? Want het doet het voor mij en het is een gevoel wat ik al heel lang bij mij draag in allerlei verschillende vormen. Je bent niet echt ziek. Je bent niet ziek genoeg. Je mag je niet zo of zo voelen wanneer je ziek bent...