Chronisch tijdgebrek

Goed vandaag was het dan zover, het gesprek bij het ziekenhuis. De uitslagen van de onderzoeken op dit moment. Ik moet zeggen, ik heb er op dit moment nog steeds erg gemengde gevoelens bij. Vanochtend werd ik wakker, gespannen en ik voelde mij best ziek. Kwam denk ik ook doordat ik bang was dat de wekker niet af zou gaan of dat we er door heen zouden slapen. Toen kwam de nieuws van David Bowie's dood wat mij enigszins afleidde. Man, die had ik niet zien aankomen. Maar dan moet je je toch gaan aankleden en gaan. Nou uiteindelijk onderweg liep het nog vaag bij de station met de liften en een man die midden in de deuropening van de lift met mij wou gaan praten enzo. Goed bedoeld maar euh ik had haast. Net aan de trein gehaald enzo. Met de hulp van vreemden.  Onderweg naar het station opgevrolijkt door dezelfde hond die we vorige week tegen kwamen maar toen op de terugweg. Even aaien en door. Stukje verder dacht ik een hond te zien vanaf mijn rolstoel zit positie op een balkon maar...

Jawel jawel 2016 is dan toch echt daar, en 2015 is teneinde. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet al te veel moeite heb moeten doen om dat jaar achter mij te laten. Het had zeker leuke dingen, maar gut wat is het roerige tijd geweest om het maar even mild uit te drukken. Vooral met mijn gezondheid heb ik aardig wat dingen ondergaan. 2016 start daar dan ook mee. Het beter worden, het werken aan herstel bedoel ik dan dus. Morgen heb ik een MRI en de week erna kom ik er achter of ze iets hebben gevonden, of ik meer onderzoeken nodig heb, wat de mogelijkheid is qua behandelingen en noem maar op. Spannend dus, en vooral omdat ik bang ben dat ik straks nog niet weet waar ik aan toe ben en wat dit veroorzaakt, en omdat ik bang ben dat het misschien erger is dan verwacht. We zien wel! Ik heb niet echt doelen gesteld voor dit jaar, eigenlijk helpen de zogenaamde goede voornemens eigenlijk bijna nooit. 5% van de mensen houden ze maar vast, elk jaar weer, dus nee ze lijken wel gedoemd om te mis...

Vandaag was het dan zover, mijn bezoek aan de neuroloog. Ik moet eerlijk zeggen, ik heb er zo mijn gemixte gevoelens over, maar goed of dat aan hem of mij ligt is de vraag. Ik ben natuurlijk ook geen gemakkelijke tante, en na al mijn ervaringen met gezondheidsmensjes die mij niet serieus nemen, ben ik enorm alert op alle aanwijzingen dat iemand anders dat ook niet doet. Het was een moeilijke start. Tot 5 uur wakker geleden met diepe spasmes in mij lichaam en ik was dus al erg moe. In de ochtend veel rusten en dan toch maar gaan met die rolstoellende banaan. Reis ging vlot, en eigenlijk waren we sneller dan verwacht dan al aangeland in de wachtkamer van de neuroloog. Overigens waren mensen onderweg vriendelijk met hulp aanbieden en dat soort dingen dus dat was wel fijn. Tien minuten eerder werden we geroepen dus we hoefden niet lang te wachten. Snel werd alles door gesproken, en of hij nu helemaal luisterde of met een half oor weet ik nog niet, dokters zijn altijd best wel gehaast. O...