Chronisch tijdgebrek

Ooit startte we als een blank canvas, jij en ik op een zonnige dag in Augustus van 2010. Niet individueel blanke canvassen, maar de canvas ´ons´ moest nog gemaakt worden. Ik denk dat een schilderij als dat nooit echt af is, ons word geschept door alle jaren heen. We maken zoveel mee door de jaren dat alles weer iets nieuwas creert op dat schilderij. Maar in 6 jaar kan ik zeggen dat onze schilderij aardig wat leven en kleur erbij gekregen heeft, en we zeker veel ervaringen hebben gehad. Het is ook niet makkelijk om een relatie te hebben waar een van de partners mentaal en fysiek chronisch ziek is. Daarnaast ik ben niet makkelijk. Jij bent ook niet altijd makkelijk. We zijn als mens sowieso karakters op zich. Niet iedereen is altijd op elkaar ingespeeld, en in een relatie kan je dat ook niet verwachten. Maar we raken elkaar waar het hoort. Jij raakt mij waar het hoort. We luisteren en we praten. We helpen elkaar en we moedigen elkaar aan. We plagen elkaar, we...

Ik had nooit er aan gedacht dat deze dag ooit zou komen. Misschien zou ik dat had wel moeten doen, maar het maakt niet uit om te bedenken of ik dat wel of niet had moeten doen. Ik had er nooit aan gedacht. De dag dat de kans groot was dat mijn ziek zijn op zo'n punt was gekomen dat kerst vieren als een grote onmogelijkheid voelde. Een brug te ver. Natuurlijk heb ik wel eens weinig gedaan met Kerst. Maar 1 dag gevierd, of helemaal niets. Ik heb ook wel eens een Kerst moeten overslaan omdat ik te diep zat in mijn paniekstoornis. Maar ik heb het altijd geprobeerd fysiek in ieder geval toch te doen. En natuurlijk zal het proberen gedeelte dit jaar niet anders zijn, ik ga proberen of ik het fysiek wel kan. Alleen waar ik alle andere jaren er fysiek in slaagde het ook daadwerkelijk te doen, hetzij soms wat korter dan andere mensen het zouden doen, kan ik nu eigenlijk al in de verte zien dat het dit jaar niet echt zal gaan lukken.  Ik geloof niet zo in een miraculeus, spectulair en onv...