Oktober is de maand voor de dysautonomiepjes zoals moi. Ondanks dat ik mij al vaak te ziek voelt om te bloggen wil ik er deze Oktober bij stil gaan staan. Ik heb POTS en OI, twee van de vaker voorkomende vormen van dysautonomie. Ik vind het nou niet echt toeval dat POTS het woord STOP is maar dan omgedraaid. Sinds ik anderhalf jaar geleden de diagnose kreeg voel ik de rem in alles wat ik doe. In dat kleine beetje wat ik kan doen dus. Alles draait om ziek zijn, zelfs dingen die niet draaien om ziek zijn. Stop! Denk na over wat je doet. Stop! Is dit echt te doen? Stop! Wat doe je als x y of z gebeurt? Stop! Hoe leg je je symptomen het beste uit. Stop nou en ga nu weer terug plat voor je flauw valt! Ik kreeg mijn POTS P-L-OTSeling en de diagnose net zo onverwacht. Het is eigenlijk ook de aandoening waarvan ik nog steeds het minst weet voor mijn gevoel, zelfs al weet ik inmiddels meeste dingen wel, chronische aandoeningen blijven verassen. Nog kom ik er achter dat iets opeens...