Chronisch tijdgebrek

Na een week of anderhalf vol voorbereiden is het dan ook echt eindelijk daar. Mijn eigen webcomic! Ik had opeens ideen, inspiratie. Ik wou op een grappige manier wat doen met mijn ervaringen en een comic leek het beste. Al kan ik voor geen meter tekenen, dat leek me nog niet eens het belangrijkste. Het belangrijkste was dat gevoel van ervaringen delen die we allemaal hebben gehad en ook de buitenwereld laten zien hoe het is ons wereld. Maar op een andere manier. Ik hoop dat het is gelukt! http://chronicallyalive.thecomicseries.com/  

Je las het al een beetje op mijn vorige blog. Ik had tenen gebroken. Met mijn voet op kussens in een enigszins aparte houding schrijf ik deze blog dan ook. Zoń 6 dagen later na het ongeluk.... Het is lachen en huilen tegelijkertijd. Het is een apart ongeluk enigzins maar doordat het zeer doet nog kan ik op sommige momenten er harder om lachen dan anderen. Het feit dat Barend zich er schuldig om voelt, alhoewel hij niets heeft om zich schuldig om te voelen, ongeluk is ongeluk, zorgt er voor dat ik het serieus behandel. Maar toch... kunnen we er wel om lachen. Dinsdagochtend hadden we vroeg een afspraak met de dietist voor mijn fodmapdieet en na ons afspraak gingen we de deur uit, prepareerde we de rolstoel en ging ik er in zitten, mijn voeten ferm op de plateaus. Barend wou ons wegrijden maar ik zag dat de voordeur nog open stond en ik attendeerde hem er op. Hij draaide zich om om het dicht te doen, laatte mij los en.... had net als ik te laat door dat we op een licht heuveltje stonde...