Chronisch tijdgebrek

Ik wou een blog gaan schrijven over Zero Waste menstrueren, maar dat is voor de volgende periode euh blog (flauw ik weet het). Helaasch merk ik een patroon op de Zero Waste gezelschap die ik wil adresseren en die voor ons belangrijk is om te weten, zodat we ook als chronisch zieken zekerder voelen in onze Zero Waste reis. Datgene waar ik het over wil hebben is wat in het engels Ableism heet.  Ableism is wanneer discrimineren op de status van gezondheid, en het is ook vooral wanneer de mensen een mindset hebben die inclusief alleen rekening houd met mensen met een gezond lichaam. Het is een vorm van discriminatie die wij allemaal op grootschalige schaal tegenkomen. Hoe kan iemand van 25 niet even een trap lopen? Hoe bedoel je dat je als 40jarige niet jouw hand goed vast kan knijpen om een banaan beet te houden? Je bent pas 50, je kan toch niet zo vergeetachtig zijn?  Ableism is een van de vormen van discriminatie die nog steeds het meest geaccepteerd word, vooral richting me...

Hoi allemaal, ik weet dat ik beloofd dat ik over MCAS zal vertellen, zal ik doen maar ben deze week te moe geweest om op te zitten en een coherent verhaal er over te kunnen vertellen. Ik had veel langer nodig om te herstellen hiervan dan ik anticipeerde en in de tussentijd gebeurde er nog van alles. Regelmatig zit ik ook te denken nog over die arts die mijn beoordeling zou geven over mijn rolstoel (heraanvraag ivm verhuizing), zeker nadat de arts in het ziekenhuis ook al minder wist over waar ik voor kwam dan ik (Arrogant klinkt het, maar zo bedoel ik het niet. Ik moet mij denk ik bij Barend aansluiten dat hij een hele andere aandoening in zijn hoofd had zitten dan wat wij in ons hoofd hadden). Dit is de herkenbare gedacht die ik na die heraanvraag ervaarde, die volgens mij is best herkenbaar is voor velen van jullie. Ik bedacht me, als een opgeving kwam het over mij heen, het is best sneu dat ik meer weet over de medische en wetenschappelijke kanten van mijn aandoening dan sommige...