Mijn hoofd is op dit moment bij Parijs. Nog steeds en passievol. Ik hou in de gaten op FB of er misschien mensen die ik ken bij het concert waren, ik ga straks op de schrijfsites of mijn medeschrijvers bij NaNoWriMo veilig zijn. De Guardian app updates mijn tablet volle kracht werkende. Ook heb ik besloten om sowieso gewoon naar Parijs te gaan volgende maand, voor de klimaattop, als mijn lichaam het toelaat. Verschrikt kijk ik naar de foto's en video's, en soms huil ik. De kleine video geschoten vanuit een kamer bij de nooduitgang van Bataclan brak mijn hart. Ik kan niet beschrijven hoe mijn hart vol is met de ervaringen van al die slachtoffers. Maar ik moet even IETS HEEL BELANGRIJKS KWIJT. Ik wil mensen er aan herinneren dat racisme geen plaats heeft in de discussie over de verschrikkelijke terroristische aanslagen die bij alle mogelijkheden toch van IS vandaan komen. Nu harder dan ooit moeten we samenkomen en sterk staan met onze broeders die juist van dit soort...