Chronisch tijdgebrek

Ik weet nog steeds niet wat ik moet denken over mijn enigszins frustrerende bezoek bij de dokter blijf ik met het knagende gevoel zitten dat dokters niet weten wat ze aan moeten met patienten die chronisch ziek zijn en al helemaal niet patienten die ook nog eens de "mentale labels" hebben. Hoe balanceer je je menselijke reactie van 'die mensen moet je vooral zoveel mogelijk niet serieus nemen' en de dokters reactie van 'maar het kan wel eens wat zijn.' Meestal balanceert zich dat toch helaas naar niets of het minimale doen. Het is Solk. Je gewicht. Je weet niet hoe je met ziek zijn moet omgaan. Je ben dit onbekende ziek omdat je dat bekende ziek ben. Het is stress! Of nee zelfs angst! Het is het weer! Het.zit.tussen.je.oren.  Het is een hele kakofonie van dingen die je hoort en geen enkele bied een oplossing voor je problemen. Want dokters vergeten iets bij ons wat ze niet vergeten bij de mensen die bij hen komen zonder labels (of misschien is het anders bij o...

Toen de diagnose ME werd gesteld heb ik al wat gepraat over ME en wat het op dat moment voor mij betekende. Het was echter zo dat ik de diagnose toen net heb gehad, en ik het gevoel heb dat ik er inmiddels wat beter op in kan gaan. Als eerste wil ik er op ingaan waarom de naam van de aandoening zoveel voor mij betekend, en wanneer ik mijn aandoening probeer uit te leggen zal het ook nog duidelijker worden waarom de naam CVS gewoon niet voldoende is. Ik zal ook even uitleggen waarom SOLK ook niet klopt. ME is een ziekte die een geschiedenis heeft die vindbaar terug gaat tot tweehonderd jaar geleden, en waarschijnlijk ook daarvoor zou hebben bestaan, albeit zonder diagnose. ME heeft vele namen gehad waar later op terug gegaan is omdat het niet paste bij de nieuwe bevindingen. Na grote uitbraken van de ziekte in de jaren 50 kreegt het de benaming benign myalgic encephalomyelitis of wat afgekort ME werd, omdat ze dachten ontstekingen te kunnen zien in het brein bij de weinige o...

Het is deze week Suicide prevention week. Meer dan normaal word er aandacht besteed aan zelfmoord en de psychische klachten of trauma´s die leiden tot zelfmoord, en ook aan de effecten die het heeft voor mensen die er direct en indrect mee te maken hebben. Ik vind het een belangrijk onderwerp, maar oh zo moeilijk om over te bloggen. Raar he dat het moeilijk is om te praten over wat er tussen je oren plaats vind, terwijl daar juist jouw gedachten, jouw woorden, jouw blogs ontstaan en tot bloei komen. Helaas was het zo dat een mogelijkheid dit onderwerp aan te kaarten zich opeens voordeed. Afgelopen weekend, enkel dagen voordat ik deze blog ben gaan schrijven heeft er zich een rotincident plaats gevonden in Gouda, niet ver van waar ik woon. EEn benzinepomp is volledig uitgebrand. De reden? Uiteindelijk was een man van over de 30 in volle vaart tegen de muur van het benzinestation aangereden met de volle intentie om zelfmoord te plegen. Hij was uiteindelijk de enige gewonde, en overleef...