Chronisch tijdgebrek

Jawel jawel 2016 is dan toch echt daar, en 2015 is teneinde. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet al te veel moeite heb moeten doen om dat jaar achter mij te laten. Het had zeker leuke dingen, maar gut wat is het roerige tijd geweest om het maar even mild uit te drukken. Vooral met mijn gezondheid heb ik aardig wat dingen ondergaan. 2016 start daar dan ook mee. Het beter worden, het werken aan herstel bedoel ik dan dus. Morgen heb ik een MRI en de week erna kom ik er achter of ze iets hebben gevonden, of ik meer onderzoeken nodig heb, wat de mogelijkheid is qua behandelingen en noem maar op. Spannend dus, en vooral omdat ik bang ben dat ik straks nog niet weet waar ik aan toe ben en wat dit veroorzaakt, en omdat ik bang ben dat het misschien erger is dan verwacht. We zien wel! Ik heb niet echt doelen gesteld voor dit jaar, eigenlijk helpen de zogenaamde goede voornemens eigenlijk bijna nooit. 5% van de mensen houden ze maar vast, elk jaar weer, dus nee ze lijken wel gedoemd om te mis...

Vandaag was het dan zover, mijn bezoek aan de neuroloog. Ik moet eerlijk zeggen, ik heb er zo mijn gemixte gevoelens over, maar goed of dat aan hem of mij ligt is de vraag. Ik ben natuurlijk ook geen gemakkelijke tante, en na al mijn ervaringen met gezondheidsmensjes die mij niet serieus nemen, ben ik enorm alert op alle aanwijzingen dat iemand anders dat ook niet doet. Het was een moeilijke start. Tot 5 uur wakker geleden met diepe spasmes in mij lichaam en ik was dus al erg moe. In de ochtend veel rusten en dan toch maar gaan met die rolstoellende banaan. Reis ging vlot, en eigenlijk waren we sneller dan verwacht dan al aangeland in de wachtkamer van de neuroloog. Overigens waren mensen onderweg vriendelijk met hulp aanbieden en dat soort dingen dus dat was wel fijn. Tien minuten eerder werden we geroepen dus we hoefden niet lang te wachten. Snel werd alles door gesproken, en of hij nu helemaal luisterde of met een half oor weet ik nog niet, dokters zijn altijd best wel gehaast. O...

Ik had nooit er aan gedacht dat deze dag ooit zou komen. Misschien zou ik dat had wel moeten doen, maar het maakt niet uit om te bedenken of ik dat wel of niet had moeten doen. Ik had er nooit aan gedacht. De dag dat de kans groot was dat mijn ziek zijn op zo'n punt was gekomen dat kerst vieren als een grote onmogelijkheid voelde. Een brug te ver. Natuurlijk heb ik wel eens weinig gedaan met Kerst. Maar 1 dag gevierd, of helemaal niets. Ik heb ook wel eens een Kerst moeten overslaan omdat ik te diep zat in mijn paniekstoornis. Maar ik heb het altijd geprobeerd fysiek in ieder geval toch te doen. En natuurlijk zal het proberen gedeelte dit jaar niet anders zijn, ik ga proberen of ik het fysiek wel kan. Alleen waar ik alle andere jaren er fysiek in slaagde het ook daadwerkelijk te doen, hetzij soms wat korter dan andere mensen het zouden doen, kan ik nu eigenlijk al in de verte zien dat het dit jaar niet echt zal gaan lukken.  Ik geloof niet zo in een miraculeus, spectulair en onv...