Ik had nooit er aan gedacht dat deze dag ooit zou komen. Misschien zou ik dat had wel moeten doen, maar het maakt niet uit om te bedenken of ik dat wel of niet had moeten doen. Ik had er nooit aan gedacht. De dag dat de kans groot was dat mijn ziek zijn op zo'n punt was gekomen dat kerst vieren als een grote onmogelijkheid voelde. Een brug te ver.
Natuurlijk heb ik wel eens weinig gedaan met Kerst. Maar 1 dag gevierd, of helemaal niets. Ik heb ook wel eens een Kerst moeten overslaan omdat ik te diep zat in mijn paniekstoornis. Maar ik heb het altijd geprobeerd fysiek in ieder geval toch te doen.
En natuurlijk zal het proberen gedeelte dit jaar niet anders zijn, ik ga proberen of ik het fysiek wel kan. Alleen waar ik alle andere jaren er fysiek in slaagde het ook daadwerkelijk te doen, hetzij soms wat korter dan andere mensen het zouden doen, kan ik nu eigenlijk al in de verte zien dat het dit jaar niet echt zal gaan lukken.
Ik geloof niet zo in een miraculeus, spectulair en onverwacht herstel. Ik geloof zeker niet in de wondere wereld van wonderen. Ik begin zelfs moeite te hebben te geloven in de mogelijkheden van een witte kerst. Maar het doet ongelooflijk zeer voor mij en ik denk dat weinig mensen dat beseffen.
Ik heb een vrij moeilijke jeugd gehad, wij als familie allemaal natuurlijk uiteraard. Kerst was een van de periodes dat voor ons een "normaal" was, als familie zonder zorgen. De traditie van kerstliefde en warmte is eentje die we altijd door alles heen hebben volgehouden.
En daar sta ik nu dan. Nu ja lig ik eigenlijk. En ik voel teleurstelling. Pijn. Verdriet. Ik voel me te jong voor deze mijlpaal. Ik ben er helemaal niet klaar voor. Maar aan het eind van het allemaal besef ik me ook. Het is nu eenmaal zoals het is. Volgend jaar weer een kans. Toch. Au.
Barend en ik zijn al een beetje aan het kijken wat we wel kunnen doen als kerst toch een probleem zal gaan vormen. We hebben 2de kerstdag bij zijn familie al wel toegezegd, maar het onder voorbehoud geplaatst. Misschien gaan we zijn familie nog uitnodigen voor nieuwjaar hier, zodat ik kan rusten en hij toch even ook zijn familie kan zien met de kerstdagen. Dat soort dingen zijn de mogelijkheden. Ik wil in ieder geval met de mensen meedenken en dingen doen die binnen mijn mogelijkheden liggen. Wat dat ook mogen wezen.
Mochten we de kerst toch alleen samen doorbrengen gaan we absoluut er het beste van maken, al moge dat dan in een lui soort manier zijn. We denken aan een dag bv misschien een hammetje uit de oven, met rosti's en wat groenten. Simpel en toch kerstig. Er zijn vast wel dingen als films te kijken enzo. Dus het komt er wel allemaal, het komt echt wel goed.
Toch au. Toch au.
Natuurlijk heb ik wel eens weinig gedaan met Kerst. Maar 1 dag gevierd, of helemaal niets. Ik heb ook wel eens een Kerst moeten overslaan omdat ik te diep zat in mijn paniekstoornis. Maar ik heb het altijd geprobeerd fysiek in ieder geval toch te doen.
En natuurlijk zal het proberen gedeelte dit jaar niet anders zijn, ik ga proberen of ik het fysiek wel kan. Alleen waar ik alle andere jaren er fysiek in slaagde het ook daadwerkelijk te doen, hetzij soms wat korter dan andere mensen het zouden doen, kan ik nu eigenlijk al in de verte zien dat het dit jaar niet echt zal gaan lukken.
Ik geloof niet zo in een miraculeus, spectulair en onverwacht herstel. Ik geloof zeker niet in de wondere wereld van wonderen. Ik begin zelfs moeite te hebben te geloven in de mogelijkheden van een witte kerst. Maar het doet ongelooflijk zeer voor mij en ik denk dat weinig mensen dat beseffen.
Ik heb een vrij moeilijke jeugd gehad, wij als familie allemaal natuurlijk uiteraard. Kerst was een van de periodes dat voor ons een "normaal" was, als familie zonder zorgen. De traditie van kerstliefde en warmte is eentje die we altijd door alles heen hebben volgehouden.
En daar sta ik nu dan. Nu ja lig ik eigenlijk. En ik voel teleurstelling. Pijn. Verdriet. Ik voel me te jong voor deze mijlpaal. Ik ben er helemaal niet klaar voor. Maar aan het eind van het allemaal besef ik me ook. Het is nu eenmaal zoals het is. Volgend jaar weer een kans. Toch. Au.
Barend en ik zijn al een beetje aan het kijken wat we wel kunnen doen als kerst toch een probleem zal gaan vormen. We hebben 2de kerstdag bij zijn familie al wel toegezegd, maar het onder voorbehoud geplaatst. Misschien gaan we zijn familie nog uitnodigen voor nieuwjaar hier, zodat ik kan rusten en hij toch even ook zijn familie kan zien met de kerstdagen. Dat soort dingen zijn de mogelijkheden. Ik wil in ieder geval met de mensen meedenken en dingen doen die binnen mijn mogelijkheden liggen. Wat dat ook mogen wezen.
Mochten we de kerst toch alleen samen doorbrengen gaan we absoluut er het beste van maken, al moge dat dan in een lui soort manier zijn. We denken aan een dag bv misschien een hammetje uit de oven, met rosti's en wat groenten. Simpel en toch kerstig. Er zijn vast wel dingen als films te kijken enzo. Dus het komt er wel allemaal, het komt echt wel goed.
Toch au. Toch au.
Reacties
Een reactie posten