Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn favoriete huis, een weekend gedachte blurrrrrr

Ik wil geen kasteel. Kastelen zijn te groot om schoon te maken, en ook erg winderig. Heb je ooit geprobeerd een kasteel tochtvrij te maken?
Ik wil geen groot huis in het algemeen. Ik wil geen huis die al mijn vrije tijd opslokt, en waar ik na drie jaar mijn weg nog niet in kan vinden, en we weten allemaal hoe goed ik ben in verdwalen.

Nee ik wil of een kleine boerderij of een hutje op de hei, om eerlijk te zijn. Het liefst in Finland. Ja het is daar soms koud, maar een betere gevoelstemperatuur dan wanneer het koud is in Nederland, minder winderig en ijzig. En hey, fokking Noorderlicht en heel veel meren en eilanden en dingen! What's not to like?

In realiteit, kans is klein, eigenlijk nihil dat ik ooit mijn hutje op de hei zal krijgen, of een boerderij, maar dromen is niet gevaarlijk. Ja een boerderij vraagt te veel onderhoud, en dat hutje heeft slecht bereik met de buitenwereld mocht er een keer wat fout gaat. Het heeft zijn gebreken, maar op een bepaalde manier voelen die gebreken veel overwinnelijker dan dat grote huis te dichtbij (vaak) bij een snelweg.

Denk aan wat je er voor terugkrijgt. De simpliciteit. De rust. Ik zal er eindeloze tijd kunnen doorbrengen met schrijven en mijn artistieke pursuits. Ik kan echt ouderwets koken met kruiden direct uit de natuur. Wanneer ik mensen ontvang, kan ik ze ook echt 1 op 1 tijd geven die niet word onderbroken door de roep van het internet, of de verplichting voor afleiding. Mijn dieren hebben de halve wereld om hun heen om te spelen. Ik zou enorm veel quality tijd kunnen doorbrengen met Barend, alhoewel hij nergens zou willen wonen zonder internet haha. Maar toch, het idee is wel fijn. Lekker zwemmen in natuur water. Eigen kruiden en groente tuintjes. En dat is alleen al voor het hutje op de hei.

Qua boerderij, tja, elke McLeods Daughters fan snapt de allure wel haha! Enfin, het is waarschijnlijk niet mijn toekomst, maar ik heb een droom, en dat is iets wat het leven ook de moeite waard maakt. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

You are not pro-life because you're not pro-choice

Let me tell you a secret: You are not pro-life if you are pro- only for life-inside-the-womb You are not pro-life if you are pro- no decent child care opportunities of all sorts being readily available for everyone You are not pro-life if you are pro- rejecting decent and affordable healthcare being available for everyone (in this case that would be Obama-care) You are not pro-life if you are pro- rjecting helping Syrian refugees and other refugees flee horrible situations of war and terror, and not help those children that are dying over there You are not pro-life if you are pro- being against decent health care facilities and opportunities for women, including affordable availability to the pill You are not pro-life if you are pro- not supporting veterans, either with homelessness or PTSD and so on You are not pro-life if you are  pro- not helping the homeless You are not pro-life if you are pro- voting down healthbills to help the 9/11 responders with their enormous heal...

Barend schrijft

  Voor de laatste blog van 2015 heb ik de pen gegeven aan mijn partner Barend die wat tips geeft aan de partners van de chronische patienten, in zijn geheel eigen stijl. Dank je wel lieverd dat je dit deed, en ik hoop mensen je vaker te kunnen laten lezen op mijn blog. Het woord is nu aan Barend! De liefde kent vele vormen, maar de meest waardevolle vorm is die van het begrip, geduld, en onvoorwaardelijke empathie. Maar het leven met iemand die chronisch ziek is vereist meer dan dat. Het leven met iemand die chronisch ziek is betekent vaak handelen als je geliefde's schouder engeltje of duiveltje. Het leven met een chronische ziekte is leven met onzekerheid, over wat je zelf moet doen en hoe je moet omgaan met andere mensen. Dan is er de onzekerheid die elke dag brengt. Als geliefde  kan je je best doen om te proberen elke dag zo goed mogelijk te laten verlopen, maar uiteindelijk moet ook jij leren dat rust en stabiliteit de hoekstenen zijn van het leven met een chronische a...

MCAS, de volgende stap in het proces

Hier komt eindelijk de volgende blog over mijn onderzoeken naar MCAS. Vorige week had ik een afspraak in het LUMC over MCAS bij een allergoloog. Vol goede moed ging ik er heen, al wist ik eerlijk gezegd niet hoe het ging lopen. Misschien had ik achteraf literatuur mee moeten nemen over MCAS maar goed het wordt arrogant gevonden wanneer je een dokter probeert te vertellen wat wat is, meestal gaan we er van uit dat ze alles weten.  Maar als er iets is wat meest van ons chronisch zieken weten is dat medici ook gewoon mensen zijn en we kunnen er niet vanuit gaan dat dokters perse alles weten. Weet je, met al die info die ze moeten weten kunnen ze wel eens dingen door elkaar halen, en heck met zoveel info die ze moeten weten zal er heus wel wat uit hun hoofd vallen, niet waar? Uiteindelijk was dat ook duidelijk in het gesprek. Hij en ik waren in een gesprek geraakt over MCAS waarin achteraf, na het gesprek helaas, duidelijk was dat hij het over een andere aandoening, mestcelaandoeni...