Chronisch tijdgebrek

De laatste tijden zijn erg hectisch voor mij geweest. Ik kan het niet ontkennen en waarom zou ik? Emotioneel zat ik niet op een goede plek en dat had zijn tol. Langzaam ben ik weer omhoog aan het klimmen, en ik moet zeggen, klimmen kan ik best. Zelfs al wil ik niet te vroeg juichen want ik ben er nog lang niet.  Voor mij is het moeilijk om te accepteren dat de fysieke en emotionele klap op mijn lichaam de laatste tijd zijn tol hebben geeist. Achteruitgang. Fysiek kan ik een stuk minder dan ik zou willen en dat is best moeilijk. Want laat ik nu graag alles kunnen doen wat ik wil doen. Soms is de realiteit anders. Toch is vooruitgang hetgene wat mijn bewegingen beschrijft. Want ik pak steeds meer op. Ik lees wel nog steeds enorm veel, maar goed. Ik ben weer stukjes aan het lopen wanneer ik naar buiten kan en het niet te heet is. De stoelfiets word weer gebruikt. Ik ben weer bezig met bloggen en ik ben weer bezig met kleuren in kleurboeken. Want dat is erg leuk!! Zelfs studeer ik ...

Vandaag is een van die dagen. Je kan bijna niet omhoog komen en je lichaam voelt als stroop, pijnlijke pijnlijke stroop. Maar je zet je door je pijn heen omdat je voel dat de grens nog niet daar is. Vermoeid antwoord je wat dingen in de ochtend. Je stuurt een mail voor 1 van je vrijwilligerswerken. Daarna ga je studeren. Gratis studie via Coursera wel eens waar, maar studie is studie. Als je echter niet op het toilet zit, wat langt duurt omdat opstaan energie kost, dan val je wel bijna in slaap voor de computer. Dit is al drie dagen zo, ofzoiets. Als je nog weet wat dagen zijn op zo´n moment. Dan besef je opeens, deze studie. Dit is het niet, ik kan dat niet meer met mijn brein. Ik kan niet meer werken met deze details met mijn brainfog. Maar omdat je gewend ben te moeten vinden wat wel voor je werkt, zeg je met minder moeite dan het begin adieu tegen die studie en vind voor de toekomst wat nieuwe. Je gaat nog even naar buiten maar uiteindelijk is het duidelijk wanneer je terug kom...

Daar. Ik heb het eindelijk gezegd. Ik ben ontzettend ongelooflijk bang. Bang voor wat ik allemaal moet missen in dit leven aan grote en kleine dingen. Ik kan niet ontkennen dat ik dit jaar ongelooflijk achteruit ben gegaan fysiek. Nou ja, ik kon het ontkennen tot gisteren, maar sinds vandaag is het besef er dan toch echt eindelijk ingeslagen en ontkennen kan ik het dus niet meer. Meer dan ooit heb ik afspraken moeten verzetten en afzeggen, meer dan ooit heb ik moeten besluiten dingen niet te doen en meer dan ooit heb ik mijn leven geleid binnen de muren van dit huis. Ik had mijn goede periodes, maar dat waren maar periodes en ik heb er hard voor moeten vechten. Ik had veel hoop voor betere en meer dingen maar die dingen kwamen toch maar niet. Ik dacht dat dit mijn jaar zou worden. Als ik dat ooit weer denk, shoot me!  Maar vandaag kwam het harde besef dat het mogelijk kan zijn dat iets wat ik wil graag wil misschien wel niet meer in mijn toekomst ligt. Het vrijwilligerswerk in ...