Een dag of dertien geleden ben ik begonnen aan NaNoWriMo en ik moet eerlijk bekennen dat ik onder een steen ben gekropen zoveel mogelijk en mijn wereld zo'n 80% deze uitdaging bevat. En ik moet zeggen dat het mij over het algemeen goed bevalt! Ik schrijf, ik schrijf wat meer, heb muziek herontdekt, communiceer met medeschrijvers op Twitter, Instagram op de forums en andere sites, en ik lees peptalks van schrijvers.
Ik ben vrij vastberaden dit jaar te gaan slagen en mijn boek af te maken, of in ieder geval de eerste versie, en het herschrijven en checken van een tweede versie. De andere dingen komen denk ik begin volgend jaar vast. Maar ik ben goed op dreef en ik ben dus vastberaden! En mijn woordteller kan dat bewijzen, want mijn woordenaantal staat namelijk al over 27.000 met meer dan een maand nog te gaan. Het doel is 50.000 trouwens. Als je bedenkt dat maar 17% van de mensen die meedoen het doel halen, steven ik af op een prestatie. En dan heb ik nog niet eens over de woorden voor bloggen, twitteren, gedichten, ideetjes voor in het verhaal opschrijven die ik pas later kan verwerken, ideetjes voor nieuwe verhalen, en noem maar op.
Toch ben ik ook wel wat problemen tegengekomen helaas. Zo heb ik twee dagen geleden een lichte hersenschudding opgelopen. Alweer. Derde jaar in een rij, en het houd mij tegen. Terwijl ik al ziek was, en natuurlijk chronisch ziek ook ben en al best veel beperkingen ervaar tijdens het schrijven. Ik kan niet zo lang door gaan als ik wil, en soms zit ik in een flow en moet ik het toch echt onderbreken omdat ik mij te ziek voel. Ik ben soms echt helemaal van de kaart en het is erg jammer. Je mist soms er toch dingen door.
Ik heb ook al mijn eerste paniekaanvallen gehad waarin ik overtuigd was dat mijn schrijven kut was, mijn verhaal nutteloos, en ik er niets van bakte en het niet goed zal komen en ik het allemaal voor niets deed en en en en....
Ok stop. Haal adem. In en uit.... Rustig. Ben je kalm? Ok!
Goed maar wat ik vooral wil zeggen is dat de nadelen niet opwegen tegen de voordelen, dit doen voelt zoveel beter dan opgeven ooit zou doen. Ik mag even in een bel zitten die ik normaal niet met andere mensen deel en nu wel. Dat is leuk en ik voel mij begrepen. Verzorgd wil ik bijna zeggen.
Ik ben absoluut verliefd op mijn verhaal en op mijn karakters zelfs al zijn het af en toe shitheads en luisteren ze absoluut niet naar wat ik wil doen. Ze hebben aardig hun eigen willetje. Maar ze bedoelen het allemaal zo goed, en ze zijn geweldig en aaaaaah! Cutesey noises, ok, tijd om te stoppen. NaNoSlaaptijd!
Ik ben vrij vastberaden dit jaar te gaan slagen en mijn boek af te maken, of in ieder geval de eerste versie, en het herschrijven en checken van een tweede versie. De andere dingen komen denk ik begin volgend jaar vast. Maar ik ben goed op dreef en ik ben dus vastberaden! En mijn woordteller kan dat bewijzen, want mijn woordenaantal staat namelijk al over 27.000 met meer dan een maand nog te gaan. Het doel is 50.000 trouwens. Als je bedenkt dat maar 17% van de mensen die meedoen het doel halen, steven ik af op een prestatie. En dan heb ik nog niet eens over de woorden voor bloggen, twitteren, gedichten, ideetjes voor in het verhaal opschrijven die ik pas later kan verwerken, ideetjes voor nieuwe verhalen, en noem maar op.
Toch ben ik ook wel wat problemen tegengekomen helaas. Zo heb ik twee dagen geleden een lichte hersenschudding opgelopen. Alweer. Derde jaar in een rij, en het houd mij tegen. Terwijl ik al ziek was, en natuurlijk chronisch ziek ook ben en al best veel beperkingen ervaar tijdens het schrijven. Ik kan niet zo lang door gaan als ik wil, en soms zit ik in een flow en moet ik het toch echt onderbreken omdat ik mij te ziek voel. Ik ben soms echt helemaal van de kaart en het is erg jammer. Je mist soms er toch dingen door.
Ik heb ook al mijn eerste paniekaanvallen gehad waarin ik overtuigd was dat mijn schrijven kut was, mijn verhaal nutteloos, en ik er niets van bakte en het niet goed zal komen en ik het allemaal voor niets deed en en en en....
Ok stop. Haal adem. In en uit.... Rustig. Ben je kalm? Ok!
Goed maar wat ik vooral wil zeggen is dat de nadelen niet opwegen tegen de voordelen, dit doen voelt zoveel beter dan opgeven ooit zou doen. Ik mag even in een bel zitten die ik normaal niet met andere mensen deel en nu wel. Dat is leuk en ik voel mij begrepen. Verzorgd wil ik bijna zeggen.
Ik ben absoluut verliefd op mijn verhaal en op mijn karakters zelfs al zijn het af en toe shitheads en luisteren ze absoluut niet naar wat ik wil doen. Ze hebben aardig hun eigen willetje. Maar ze bedoelen het allemaal zo goed, en ze zijn geweldig en aaaaaah! Cutesey noises, ok, tijd om te stoppen. NaNoSlaaptijd!
Reacties
Een reactie posten