Vandaag gaat het 32 graden buiten worden. De heetste dag van de zomer tot nu toe. Een zomer die niet echt zomer wou worden. De laatste dagen was de zomer er toch echt flink van overtuigd dat het nu dan toch echt wel tijd word om zomer te worden. En ik snap dat daar veel mensen blij van worden, want ja zon, zee, strand, vakanties, uitstapjes, alle dingen die in het verschiet liggen omdat de zon energie geeft....
Met een vol hart kijk ik naar de foto´s op Facebook. De boeken die gelezen worden op het strand. De bikini´s. De foto´s van het buitenland. Ik snap dat veel mensen heerlijk aan het genieten zijn, en daar word mijn hart vol van, want weet je, mensen hebben best die heerlijke tijden verdient.
Ik zou mij bijna schuldig voelen over het feit dat ik liever niet had gehad dat het zo warm was. Dat het geen zomer werd, maar een verlengde lente. Wel lekker warm enzo maar niet dit, niet zoals dit. Sorry, maar ik gun jullie allemaal jullie strand enzo, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik dit liever niet wil en dit voor mij niet fijn is. Iets wat mensen zo vaak vergeten in de zomer, is dat het niet voor iedereen fijn is. Zoals ik zei, ik voel mij bijna schuldig. Gelukkig enkel bijna. Want moet ik mij schuldig vinden omdat ik mij graag wat beter zou voelen? Nee toch?
Ik lig nu al enkele dagen ziek op bed. Nu lig ik als voornamelijk bedlegerig patient voornamelijk wel altijd al op bed, maar niet zoals nu. Functioneren is een drama. Ik ben misselijk, continu duizelig en moe, ik kan mijn temperatuur niet regelen en ik brand bijna op. Ik drink bijna non stop omdat ik niet anders kan, ik moet mijn zouten aanvullen met meer spoed dan normaal. En elke milimeter van mijn huid lijkt wel zeer te doen. Mijn spieren voelen niet fijn, ik ben benauwd en als ik ook maar 1 stap buiten de gelukkig redelijk koele slaapkamer op meeste tijden, dan kukel ik bijna om. Een simpele stap nemen naar de badkamer word uitgesteld. En de buikpijnen dan omdat je door de PDS snel reageer op het minste geringste voedingsmiddel, pfft.
Terwijl jullie allemaal buiten zijn, zit ik binnen opgesloten, daar ik niet snel zieker word, of flauw val of wat dan ook. Ik voel me verschrikkelijk... en vooral verschrikkelijk verveeld. Niet omdat ik niet dingen kan doen, maar omdat te lang ook maar wat doen niet gaat, dus je soms niet meer weet wat je moet doen. Dat is mijn realiteit op dit moment en ik denk dat veel mensen vergeten dat terwijl jullie genieten, er achter vele ramen en in vele huizen mensen op bed liggen, net als ik. Geniet van de zomer, maar snap dat het voor niet iedereen leuk is, een zomer.
Dus volgende keer als iemand klaagt over de hitte en zomer, misschien ipv voorstellen dat iemand gewoon opvrolijkt en wat leuks ga doen en gewoon ook even maar naar het strand moet gaan.... Of ipv zeggen: Ach wel nee joh, dit is toch fijn blah blah blah..... is het een tip om een keer te luisteren of te vragen waarom ze het niet fijn vinden. En terwijl zij een keer een verhaal kwijt kunnen, een luisterend oor hebben en merken dat iemand het wilt begrijpen, merk jij uiteindelijk geen drol verschil op het strand en geniet jij er niet minder van enkel omdat je een keer iemand empathie hebt laten zien.
Maar kom maar op met jullie zomer foto´s op Facebook hoor, en jullie strand foto´s en alles er op en er aan. Want uiteindelijk, zo komt de buitenwereld en de natuur toch nog even bij mij binnen, zelfs al ben ik zelf niet buiten.
Met een vol hart kijk ik naar de foto´s op Facebook. De boeken die gelezen worden op het strand. De bikini´s. De foto´s van het buitenland. Ik snap dat veel mensen heerlijk aan het genieten zijn, en daar word mijn hart vol van, want weet je, mensen hebben best die heerlijke tijden verdient.
Ik zou mij bijna schuldig voelen over het feit dat ik liever niet had gehad dat het zo warm was. Dat het geen zomer werd, maar een verlengde lente. Wel lekker warm enzo maar niet dit, niet zoals dit. Sorry, maar ik gun jullie allemaal jullie strand enzo, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik dit liever niet wil en dit voor mij niet fijn is. Iets wat mensen zo vaak vergeten in de zomer, is dat het niet voor iedereen fijn is. Zoals ik zei, ik voel mij bijna schuldig. Gelukkig enkel bijna. Want moet ik mij schuldig vinden omdat ik mij graag wat beter zou voelen? Nee toch?
Ik lig nu al enkele dagen ziek op bed. Nu lig ik als voornamelijk bedlegerig patient voornamelijk wel altijd al op bed, maar niet zoals nu. Functioneren is een drama. Ik ben misselijk, continu duizelig en moe, ik kan mijn temperatuur niet regelen en ik brand bijna op. Ik drink bijna non stop omdat ik niet anders kan, ik moet mijn zouten aanvullen met meer spoed dan normaal. En elke milimeter van mijn huid lijkt wel zeer te doen. Mijn spieren voelen niet fijn, ik ben benauwd en als ik ook maar 1 stap buiten de gelukkig redelijk koele slaapkamer op meeste tijden, dan kukel ik bijna om. Een simpele stap nemen naar de badkamer word uitgesteld. En de buikpijnen dan omdat je door de PDS snel reageer op het minste geringste voedingsmiddel, pfft.
Terwijl jullie allemaal buiten zijn, zit ik binnen opgesloten, daar ik niet snel zieker word, of flauw val of wat dan ook. Ik voel me verschrikkelijk... en vooral verschrikkelijk verveeld. Niet omdat ik niet dingen kan doen, maar omdat te lang ook maar wat doen niet gaat, dus je soms niet meer weet wat je moet doen. Dat is mijn realiteit op dit moment en ik denk dat veel mensen vergeten dat terwijl jullie genieten, er achter vele ramen en in vele huizen mensen op bed liggen, net als ik. Geniet van de zomer, maar snap dat het voor niet iedereen leuk is, een zomer.
Dus volgende keer als iemand klaagt over de hitte en zomer, misschien ipv voorstellen dat iemand gewoon opvrolijkt en wat leuks ga doen en gewoon ook even maar naar het strand moet gaan.... Of ipv zeggen: Ach wel nee joh, dit is toch fijn blah blah blah..... is het een tip om een keer te luisteren of te vragen waarom ze het niet fijn vinden. En terwijl zij een keer een verhaal kwijt kunnen, een luisterend oor hebben en merken dat iemand het wilt begrijpen, merk jij uiteindelijk geen drol verschil op het strand en geniet jij er niet minder van enkel omdat je een keer iemand empathie hebt laten zien.
Maar kom maar op met jullie zomer foto´s op Facebook hoor, en jullie strand foto´s en alles er op en er aan. Want uiteindelijk, zo komt de buitenwereld en de natuur toch nog even bij mij binnen, zelfs al ben ik zelf niet buiten.
Reacties
Een reactie posten